Magnez a ADHD – kluczowy składnik zdrowia mózgu

 

Czym jest a czym nie jest ADHD

Osoby z ADHD są pełne energii, pasjonują się tym, co je interesuje, są kreatywne, mają dużą intuicję i siłę. Potrzebują stale nowych doświadczeń i są gotowe do podejmowania ryzyka.

Objawy ADHD dotyczą zachowania i mogą powodować problemy w szkole, pracy i w relacjach, a także negatywnie wpływać na rozwój osobisty czy wydajność.

ADHD nie jest chorobą, ale zaburzeniem lub syndromem, czyli zespołem objawów. ADHD nie ma jednej przyczyny a wywoływane jest przez wiele czynników. Czasem będzie to jeden czynnik, a czasem kombinacja kilku czynników.

Skutki nieleczenia ADHD

Nieleczone dzieci z ADHD nie radzą sobie w szkole, a 30 procent z nich nie kończy szkoły średniej (to 3 razy więcej niż w przypadku dzieci bez ADHD). Mają problemy w relacjach, mało przyjaciół. Są często krytykowane, co negatywnie odbija się na ich poczuciu wartości. Częściej niż rówieśnicy nie dotknięci ADHD, wykazują skłonność do zachowań ryzykownych typu prowadzenie auta w nieodpowiedni sposób, zażywanie substancji psychoaktywnych, wcześniej rozpoczynają życie seksualne.

Nieleczeni dorośli z ADHD mają problemy ze skupieniem uwagi, łatwo się rozpraszają, mają też problemy z organizacją pracy i trzymaniem się planu działania. Mają z tych powodów problemy w pracy. W życiu osobistym częściej przytrafiają im się separacje i rozwody. Częściej również doświadczają depresji i stanów lękowych i częściej ulegają nałogom.

Trzy główne objawy ADHD

1. Problemy z koncentracją.

• Dziecko nie słucha, nawet gdy zwracamy się do niego bezośrednio.
• Ma problemy z rozpoczynianiem i kontynuowaniem lub ukończeniem zadania.
• Jest niezorganizowane i bałaganiarskie.
• Dziecko gubi przedmioty i często zapomina.
• Nie przywiązuje wagi do szczegółów i robi mnóstwo błędów.
• Łatwo się rozprasza i nie lubi zajęć wymagających koncentracji uwagi.

2. Hiperaktywność.

• Stale się wierci, kręci, kiwa.
• Zawsze coś robi.
• Nie usiedzi spokojnie na krześle.
• Biega dookoła, wspina się, gdzie nie powinno tego robić.
• Dużo mówi.
• Nie umie bawić się w ciszy.

3. Impulsywność

• Wyrzuca z siebie odpowiedź, nawet jeśli nie usłyszało jeszcze pytania.
• Nie czeka na swoją kolej.
• Przerywa rozmowy dorosłych.
• Łatwo ulega irytacji, wybuchom gniewu lub agresji.

 

Podłoże genetyczne – Osoby z ADHD mają inne geny

Szacuje się, że u 75 % osób z ADHD zaburzenie to ma podłoże genetyczne. Osoby z ADHD mają mniej receptorów dopaminy, a im mniej receptrów tym większe objawy deficytu uwagi. Ośrodki nagrody w mózgu tych osób są niedożywione, a zatem rzeczywistość wydaje im się rutynowa i niedostatecznie stymulująca.

 

Podłoże neurologiczne – Osoby z ADHD mają inne mózgi

Mózgi dzieci z ADHD rozwijają się inaczej. Mniejsze są obszary w mózgach, które kontrolują uwagę i koncentrację, impulsywność i funkcje wykonawcze, zdolność planowania, organizowania  i wykonywania zadań. Objawy ADHD słabną w okresie dorastania, ponieważ wówczas ośrodki te rozwijają się, osiągając typowe rozmwiary.

Komórki mózgowe dziecka  z ADHD z trudem zdobywają niezbędna energię, ponieważ mają mniejszą zdolność do wykorzystwania cukru zawartego we krwi i tlenu.

Występuję też inny zestaw fal mózgowych. U osób neurotypowych dominuja fale beta, których  u dzieci z ADHD jest mniej. Dominują natomiast fale theta.

Podłoże śrdowiskowe, czyli to co jest na zewnątrz dziecka

ADHD występuje częściej u dzieci w miastach, gdzie jest większe zanieczyszczenie powietrza. Równowagę w mózgu zakłócają różne czynniki środowiskowe, np. toksyczne, zanieczyszczone środowisko. Badania wykazały, że w przypadku stwierdzenia w moczu dziecka wyższego poziomu toksyny BPA (jest związek chemiczny stosowany w produkcji tworzyw sztucznych) wzrasta u niego zagrożenie wystąpieniem ADHD. Natomiast w kwestii wpływu domu, szkoły, czy pracy (wszystkie te miejsca są rozumiane jako środowisko) zauważono, że zarówno dzieci jak i dorośli z ADHD wykazują większą hiperaktywność, gdy znajdują się w środowisku stanowiacym dla nich wyzwanie. Przykładem może być różnica w fukcjonowaniu ucznia z ADHD w klasie liczącej 30 uczniów, a w takiej gdzie jest ich 12 i jest dodatkowy nauczyciel. W pierwszym przypadku środowisko jest dużym wyzwaniem dla dziecka i problem hiperaktywności stanie się bardziej widoczny.

Magnez a ADHD Kluczowy składnik terapii?

James Greenblat w swojej książce „Nareszcie skoncentrowani” dużo miejsca poświecą odpowiedniej diecie w terapii ADHD. Według niego, ale też w oparciu o niezależne badania, minerałem, który ma duży wpływ na skuteczność terapii u dzieci i dorosłych z ADHD, jest magnez.

Rola magnezu

Niedobór magnezu powoduje nerwowość, problemy z koncentracją, skłonność do irytacji, problemy ze snem i uczucie niepokoju.

Niedobór magnezu osłabia mózg, ponieważ magnez odgrywa główną rolę w produkcji neuroprzekaźników. Gdy poziom magnezu spada, może pojawić się brak równowagi między dwoma neuroprzekaźnikami – dopaminą i serotonią.

Niski poziom magnezu u dzieci powoduje słabą koncentrację, skłonność do irytacj i niepokoju, depresję i apatię, wahania nastroju, zmęczenie, problemy ze snem.

 

Czy dziecko ma niedobory magnezu?

Większość testów sprawdzających poziom magnezu w organizmie jest niedokładna. Mierzą poziom magnezu we krwi, podczas gdy 99 procent tego pierwiastka znajduje się w komórkach i kościach. Dlatego najlepszym sposobem na zbadanie poziomu magnezu w organizmiie jest badanie jego zawartości we włosach. Skutkiem ubocznym podawania magnezu mogą być biegunki. Występują one najczęściej gdy suplementowany jest tlenek magnezu, który poza tym jest słabo wchłaniany przez organizm. Magnez jest bardziej skutecznoy, gdy jest podawanay z witamina B6.

Potwierdzono wpływ magnezu na leczenie ADHD

Egipscy nakowcy dokonali pomiaru poziomu magnezu w organizmie u dzieci z ADHD, stwierdzając niedobór pierwiastka u 70 % dzieci. Dzieci z najniższym poziomem magnezu miały najniższy iloraz inteligencji i największą hiperaktywność.

Następnie podzielono dzieci na 2 grupy i w jednej podgrupie dzieci otrzymywały magnez a drugiej placebo. Po 8 tygodniach zauważono zmiany. Dzieci z podgrupy przyjmjacej magnez miały mniej problemów z koncentracją (o 60 %), hiperaktywność zmniejszyła się o 90 %, pozy tym o 30 % zmniejszyły się zachowania opozycyjne. Z kolei funkcje wykonawacze uległy poprawie o 40 % (funkcje obejmujące kontrolę upływu czasu, terminowe wykonywanie pracy, rozwiązywanie problemów, posługiwanie się pamięcią w realizacji codziennych zadań).

Podobne badania prowadzono we Francji, dzieciom podawano magnez i witamimę B6, a objawy ADHD łagodniały w ciagu 2 miesięcy, a gdy zaprzestano suplementacji magnezem, znów się nasiliły.

Prowadzono również badania EEG przed suplementacją magnezu i wit B6 oraz po jej zakończeniu. Fale mózgowe po zażyciu suplementu były bliższe normie, odnotowano mniej nagłych przejawów przypadkowej aktywności.

Magnez nie jest lekiem, ale w sposób niezwykle skuteczny łagodzi objawy ADHD.

Podsumowanie

Podsumowując, magnez odgrywa znaczącą rolę w terapii ADHD, wspierając zarówno zdrowie mózgu, jak i funkcjonowanie neuroprzekaźników. Regularna suplementacja magnezem może przyczynić się do złagodzenia objawów ADHD, poprawiając koncentrację, redukując nadpobudliwość i impulsywność. Choć magnez nie zastępuje tradycyjnych metod leczenia, takich jak farmakoterapia i terapia behawioralna, stanowi wartościowe uzupełnienie, które może wspierać codzienne funkcjonowanie osób z ADHD.

Ważne jest jednak, aby przed rozpoczęciem suplementacji magnezem skonsultować się z lekarzem lub specjalistą, aby dostosować dawkę do indywidualnych potrzeb i uniknąć ewentualnych skutków ubocznych. Dalsze badania nad rolą magnezu w terapii ADHD mogą przynieść jeszcze więcej korzyści i wskazówek, jak najlepiej wspierać osoby borykające się z tym zaburzeniem.

 

Literatura

James Greenblatt, Bill Gottlieb: Nareszcie skoncentrowani Innowacyjny program leczenia ADHD, Wydawnictwo UJ, Kraków 2019