Zaakceptować siebie, po to aby się zmienić

Jestem sobą. Na całym świecie nie ma drugiej takiej samej osoby. Istnieją ludzie, którzy są do mnie częściowo podobni, ale nikt nie jest dokładnie taki sam.

Dlatego też wszystko, co ode mnie pochodzi, jest całkowicie moje, ponieważ to ja dokonuję wyborów.

Wszystko co mnie dotyczy, należy do mnie:

• moje ciało włączając w to wszystkie jego uczynki,

• mój umysł oraz wszystkie moje myśli i przekonania,

• moje oczy wraz z wszelkimi obrazami, które spostrzegają,

• moje uczucia: złość, radość, frustracja, miłość, rozczarowanie, podniecenie,

• moje usta i wszystkie słowa jakie wypowiadają, uprzejme, miłe i szorstkie, poprawne i niepoprawne,

• mój głos donośny lub łagodny i wszystkie moje czyny w stosunku do innych i mnie samej.

Do mnie należą moje fantazje, nadzieje, marzenia i lęki.

Do mnie należą moje triumfy i sukcesy, porażki i błędy.

Ponieważ to wszystko należy do mnie, jestem w stanie dogłębnie poznać siebie. A dzięki temu darzyć siebie miłością i żywić przyjazne uczucia do każdej mojej części. Mogę sprawić aby wysiłek mojej osoby miał na celu moje dobro.

Istnieją takie aspekty mojej osobowości, które są dla mnie zagadkowe i nieznane. Ale dopóki darzę siebie miłością mogę z odwagą i nadzieją próbować wyjaśniać to, czego nie rozumiem i poszukiwać sposobów lepszego poznania siebie samej.

Jakkolwiek wyglądam i brzmię, cokolwiek mówię i robię, myślę lub czuję w danym momencie, to jestem ja.

Wszystko to jest autentyczne i ukazuje moją sytuację w danej chwili. Kiedy spoglądam w przeszłość na to jak wyglądałam i brzmiałam, co robiłam i mówiłam, czułam i myślałam, mogę uważać, że niektóre elementy nie pasują do całości. Mogę je odrzucić i stworzyć w ich miejsce nowe.

Jestem w stanie patrzeć, słuchać, czuć, myśleć i działać. Mam narzędzia niezbędne do tego, żeby przetrwać, aby nawiązywać kontakty z innymi, aby być twórcza, wprowadzać sens i ład, w świecie, wśród ludzi i rzeczy, które są na zewnątrz mnie.

Należę do siebie i dlatego też mogę sobą kierować.

Jestem sobą i jestem w porządku.

Z książki: Rodzina, tu powstaje człowiek. V. Satir